Pierwsi szwaby w Pabianicach pojawili się w 1793 r., jak gród w toku II rozbioru znalazło się wewnątrz Prus. wobec skrajność XVIII w. w mieście przebywali m.in.: Christian Rexer, Johannes Heinrich Ufmann (zatrudniony w browarze), Karol Haux, Johannes Martin Erhart (krawiec), Johannes Bether, Johannes Keler. W okresie pruskim wielu Niemców objęło stanowiska urzędnicze w Pabianicach: Samuel Gottfried Schimink był pisarzem w urzędzie pabianickim, Johannes Schultz – intendentem urzędu pabianickiego, a Johann Gottlob Wolmar sprawował nadzór ponad sądownictwem.
posesja kapituły krakowskiej, dawniej zamknięcie krakowskich biskupów, w latach 1793-1807 siedziba pruskiej administracji, od 1833 ratusz, panorama dzisiejszyKolejną falę osadników niemieckich przyniosły lata 20. XIX w., przypadające punktualnie zaboru rosyjskiego. Wiązało się to dokładnie spośród polityką władz Królestwa Polskiego, które dążyły aż do uprzemysłowienia kraju. Pabianice znalazły się w gronie miast, dokąd zaplanowano rozkładać produkcję tkanin. rząd rozpoczął akcję sprowadzania tkaczy aż do Pabianic przeważnie spośród Saksonii, pepiczek Sudeckich, Prus i Śląska. na obiekt wykwalifikowanych rzemieślników przybywających aż do Pabianic, wyznaczono na planie spośród 1824 r. odsetek na lewo stronie Dobrzynki, nazwaną Nowym Miastem.
W 1825 r. sprowadziło się aż do Pabianic 14 tkaczy, a w 1826 r. odnotowano 30 tkaczy obcego pochodzenia. pierwotnie tkaczom oddano aż do dyspozycji zamknięcie (dawny posesja kapituły krakowskiej) i oficyny zamkowe, dokąd umieszczono zupa warsztaty ręczne. następnie rząd osobisty przekazywał każdemu osadnikowi plac oraz pożyczkę na budowę domu drewnianego (600 zł) czy murowanego (1500 zł). ponad Dobrzynką urządzono na obiekt tkaczy folusze aż do zbijania i spilśniania wyrobionego sukna.
delfin zatrzymany niemiecki położenie stałego pobytu tkaczy, od 1836 położenie stałego pobytu Benjamina KruscheWiększość rzemieślników pochodzenia niemieckiego skupiła się w cechu tkackim utworzonym w 1826 r. Założycielami organizacji byli następujący majstrowie: Ambrosius Schulce, Gottlieb Krusche, Johannes Gottlieb Grunwald sr, Christian Zygmunt, Josef Engel, Wenzel Hilebrant, Antonius Frische, Józef Debich, Johannes Hermann, Wenzel Habel, Josef Rose, Antonius Eifeld, Nikolaus Hille, Gottlieb Krauze, Josef Führig, Antonius Fibiger, Antonius Domm, Wenzel Hornig, Johannes Krastof Held, Johannes Ekert i Johannes Gottlieb Schwertner.
położenie stałego pobytu tkacza spośród pocz. XIX w.Ze względu na to, iż większość tkaczy w cechu była pochodzenia niemieckiego, księgi prowadzono w dwóch językach: polskim i niemieckim. W 1836 r. tkacze ufundowali sobie pierwszy sztandar, a w 1854 r. drugi, po którym zachowało się w Muzeum Miasta Pabianic wykonanie od drzewca spośród napisem w języku niemieckim: "Es lebe die löb Meisterschaft der Weberzunft in Pabianice 1854".
Zarząd cechu tkaczy stanowili przeważnie rzemieślnicy niemieccy. Starszymi i wobec starszym i majstrami w okresie zaborów byli m.in.: Ambrosius Schluce i Gotllieb Krusche w latach 1826-1843; Josef August Führih i Józef Nowotny (1844-1846), Antoni Dinzer i Klikar (1847-1849), Ambrosius Hazek (1850-1853), Josef August Fürih i E. Krusche (1855-1864), Vincencius Dere i Josef Schnabel (1865-1877), Nikolaus Wendler (1878-1885), Franz Gryzel (1887-1894), Adolf Jaroszka (1906-1909), Adolf Hille (1910-1917).