Znaczna odsetki Niemców przybywających aż do Pabianic była wyznania ewangelickiego. liczba ewangelików w 1827 r. wynosiła 655 osób, co stanowiło 30,4% populacji, w 1848 r. odnotowano 1416 mieszkańców wyznania luterańskiego (34,3%), a w 1909 r. liczba ludności ewangelickiej wzrosła aż do 5591 wiernych (14,4%). W okresie międzywojennym ewangelicy w Pabianicach stanowili ok. 10% populacji (1921 r. – 2725, 1931 r. – 4688).
Tymczasową kaplicę dla pierwszych wyznawców protestantyzmu zorganizowano ok. 1803 r. w zamku, kto ówcześnie był siedzibą pruskich administratorów dóbr pabianickich. spośród początku nabożeństwa odprawiał dojeżdżający spośród Piotrkowa kaznodzieja Friedrich Wilhelm Schramm. Erygowanie samodzielnej parafii ewangelicko-augsburskiej w Pabianicach nastąpiło w 1818 r. Pierwszym stałym pastorem został, wybrany 27 września 1818 r., ks. Samuel Friedrich Jäckel. od czasu 1822 r. przez piątka lat stanowisko pastora w Pabianicach nie było obsadzone. Parafia była obsługiwana przez kantorów i pastorów spośród sąsiednich parafii. Ponowna jej erekcja parafii nastąpiła w 1827 r. Obowiązki pastora objął ks. Johannes Gottfried Hayn. W tym czasie władze doliczyły się 320 rodzin należących aż do parafii, spośród czego 16 zamieszkiwało w mieście (do parafii należały 32 miejscowości, przeważnie niemieckie kolonie Starowa fura – Effingshausen, Markówka – Hochweiler i Bukowiec – Königsbach).
Kościół dla rosnącej liczby pabianickich ewangelików postanowiono dźwignąć na placu przy rynku Nowego Miasta. Budowę kościoła rozpoczęto w 1827 r. niestety okazało się, że budowli grozi zawalenie przez wzgląd na bagniste podłoże. Dom Boży zalecono rozebrać.
W 1829 r. na urząd pastora pabianickiej parafii ewangelickiej został wybrany ks. Daniel Gottlieb Biedermann. Jego głównym zadaniem było zakończenie budowy kościoła. projekt ów został skończony zanim wobec krańcowość 1830 r. Po zakończeniu remontu nastąpiło uroczyste ofiara świątyni. Poświęcenia dokonał 25 listopada 1832 r. superintendent diecezji kaliskiej Ernst Johann August von Modl. W następnych latach pastor Biedermann wyposażył wnętrze kościoła oraz je odrestaurował. W 1844 r. zamówiono dla parafii ewangelickiej 3 dzwony w firmie Richtera w Kaliszu. wykonanie organów zlecono Bernhardowi Wohlfartowi spośród Pabianic. spośród wykorzystaniem staraniom ks. Biedermanna, producent Gottfried Herwig podarował kościołowi obraz wyjaśniający Ostatnią Wieczerzę. W 1853 r. Gottfried Krusche ufundował marmurową chrzcielnicę.
Założono także park sztywnych ewangelicki. położenie pochówków wytyczono "przy drodze prowadzącej aż do Dłutowa" w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego wpierw cmentarza katolickiego na gruntach należących aż do proboszcza parafii rzymskokatolickiej. Na pabianickim cmentarzu ewangelickim spoczęły osoby zasłużone dla miasta. aż do obecnie istnieją okazałe grobowce pabianickich rodów fabrykanckich. jest dozwolone pojmować także nagrobki zasłużonych pastorów, ufundowane przez parafian w dowód wdzięczności za ich wieloletnią pracę.
Pierwszym miejscem zamieszkania i urzędowania pabianickich pastorów była położona na Orient od czasu kościoła plebania, usytuowana przy rzece Dobrzynce, wzniesiona w 1828 r. Był to budowla drewniany spośród dachem krytym gontem. W 1838 r. założono ewangelicką szkołę elementarną, którą usytuowano w domu pastora. W 1843 parafia posiadała zanim szóstka szkół.
Dom Boży ewangelicko-augsburski św. Piotra i św. Pawła, widok teraźniejszy Dom Boży ewangelicko-augsburski św. Piotra i św. Pawła, widok teraźniejszyPo śmierci ks. Biedermanna w 1864 r. parafię ewangelicką przejął ks. Wilhelm Reinhold Zimmer. aż do parafii należało wówczas 780 rodzin (ok. 3000 osób). w ciągu jego urzędowania przebudowano Dom Boży ewangelicki (1875-1876). płaszczyk kościoła otrzymała teraźniejszy wspaniały rysunek i wygląd. od czasu okolica frontalnej usytuowano dubel figury przestawiające św. Piotra i św. Pawła, wykonane przez rzeźbiarza Aleksandra Pruszyńskiego. spośród wykorzystaniem dobudowaniu drugiego chóru, Dom Boży posiadał położenie dla ok. 1000 wiernych. W 1876 r. producent Rudolf Kindler ufundował dwa witraże, które zostały wykonane w Saksonii. Przedstawiały one chrzciny Jezusa i Marię obok stóp zmartwychwstałego Jezusa. Ołtarz upiększono obrazem przedstawiającym Jezusa w Ogrodzie Oliwnym (dzieło i uzdolnienie znanego malarza Wojciecha Gersona, zatrzymany aż do dziś). W 1896 r. jednostka Gebrüder Walter wykonała nowe organy. W 1867 r. założono Ewangelicko-Augsburskie Kościelne towarzystwo Śpiewacze, a w 1881 r. chór puzonistów. W latach 70. XIX w. ks. Zimmer założył ogród spacerowy przy ul. Zamkowej. Ze szczególnym entuzjazmem poświęcił się pracy oświatowej, otwierając nowe szkoły elementarne na terenie parafii. za swoją działalność oświatową został odznaczony orderem. wobec krańcowość urzędowania pastora Zimmera aż do parafii należał: jedność kościół, szóstka domów modlitwy, siedemnaście cmentarzy, dziesiątka szkół elementarnych i jedność kantorat. W kantoracie i szkołach nauki pobierało 1100 dzieci.
Mauzoleum Kindlerów na cmentarzu ewangelickim kurhan rodziny Enderów na pabianickim cmentarzu ewangelickimW 1896 r. funkcję pastora objął ks. Rudolf Moritz Schmidt, skryba wielu książek o tematyce religijnej w języku niemieckim. Niedzielne nabożeństwa cieszyły się wyjątkowym zainteresowaniem wiernych. W 1904 r. parafia liczyła ok. 12 400 osób. kircha pabianicki należał aż do jednych spośród większych w kraju. Zaczęto zwalniać nabożeństwa poranne i wieczorne. Wprowadzono godziny biblijne, nabożeństwa dla dzieci, godziny i święta misyjne. W latach 1911-1914 ks. Eugen Engel pełnił funkcję drugiego pastora. w ciągu urzędowania w parafii ewangelickiej pastora Schmidta powstało do diabła i nieco nowych instytucji i stowarzyszeń o charakterze religijnym i społecznym. W 1899 r. zorganizowany został ochronka dla przychówek w wieku przedszkolnym (tzw. ochronka Ewangelicka). W 1900 r. otworzono osiedle dla starców, wzniesiony przy ul. Wodnej ze składek parafian. W 1901 r. wybudowano pionierski pastorat w sąsiedztwie kościoła ewangelickiego przy ul. Zamkowej. W 1904 r. wybudowano osiedle parafialny, w którym znalazły się pomieszczenia dla żłobka, szkoły kantorackiej i sala konfirmacyjna. W 1904 r. ramię w ramię cmentarza wzniesiono mauzoleum w stylu secesyjnym. Jego fundatorką była Zofia Kindler, która poświęciła je zmarłemu mężowi Ludwikowi Kindlerowi. W 1911 r. rzecz przekazała parafii ewangelickiej spośród przeznaczeniem na kaplicę cmentarną, którą uposażyła w fundusz, wynoszący 5000 rubli rocznie. W 1904 r. powstało Ewangelickie towarzystwo Panien spośród siedzibą przy ul. Wodnej. Istniało abstrahując od czasu tego tego Ewangelicko-Augsburskie towarzystwo Opieki nad Dziewczętami (Jungfrauenverein) i drugie podobne przeznaczone dla chłopców: Ewangelicko-Augsburskie towarzystwo Młodych Mężczyzn (Jünglingsverein). Obydwa miały swoją siedzibę przy ul. Wodnej. W 1909 r. powstało towarzystwo Kobiet Wyznania Ewangelickiego (Frauenverein), którego zadaniem była w szczególności nadzór nad ubogimi i chorymi.
Społeczność ewangelicka wykazywała też działalność w okresie międzywojennym. W 1927 r. parafia obchodziła 100-lecie swojego istnienia. spośród okazji jubileuszu parafia wydała broszurę w języku niemieckim i polskim prezentującą historię ewangelików pabianickich. wobec krańcowość lat 30. powstał komitet Organizacji Polaków Ewangelików, kto inicjował w kościele ewangelickim nabożeństwa w języku polskim (pierwsze w 1900 r.). Po śmierci ks. Schmidta w 1938 funkcję pastora pełnił ks. Juliusz Rudolf Horn (do 1943 r.), funkcję wikariusz sprawował ks. Erich Lembke.