Z działalnością fabrykantów pochodzenia niemieckiego łączy się także powstanie przemysłu papierniczego w Pabianicach. Papiernię założył tu w 1863 r. Leonhard Fessler. W 1874 r. nabył ją Robert Saenger z Warszawy. oryginalnie zakład wytwarzał na potrzeby pabianickiego i łódzkiego przemysłu papier pakowy, tekturę, gilzy i szpule na rzecz przędzalni. Po śmierci Roberta Saengera w 1879 r. fabrykę prowadził Artur Steinhagen, spokrewniony z właścicielem zakładu.
Fabryka należała do trzech osób: Oskara Saengera, jego matki Marianny Saenger i siostry baronowej Ike-Dunikowskiej. Ogólna trend do koncentracji przemysłu skłoniła właścicieli firmy do ufundowanie spółki akcyjnej. W 1898 r. zarejestrowano towarzystwo Akcyjne Pabianickiej Fabryki Papieru Robert Saenger. do Zarządu spółki weszli: Marianna i Oskar Saengerowie oraz Andrzej Ike. kasa zakładowy wynosił 750 000 rubli i został podzielony na 1500 akcji po 500 rubli. W firmie było zatrudnionych 160 robotników na jedną zmianę. W 1903 r. liczba pracowników wzrosła do 350 osób.
Według danych z 1908 r. spółka R. Saengera produkowała papier pakowy, piśmienny i manufakturowy oraz papier ustnikowy wysokiej jakości, kto był eksportowany do Rosji. wytwórnia zatrudniała 380 robotników kobiet i mężczyzn. do wybuchu I wojny światowej produkcja papieru wynosiła 450-500 ton miesięcznie. Wyrabiano poza wymienionymi papier afiszowy i albumowy w wysokim gatunku. W latach 1914-1918 wytwórnia nie poniosła strat ze strony władz okupacyjnych. Urządzenia nie zostały wywiezione przez Niemców.
Rodzina Saengerów próbowała przechwycić w swoje ręce inne zakładanie się papiernicze.
W okresie międzywojennym jednostka była połączona z zakładami papierniczymi w Myszkowie oraz Warszawie i funkcjonowała poniżej nazwą wytwórnia Papieru i Celulozy Steinhagen i Saenger SA. Pabianicka wytwórnia papieru słynęła z dobrych stosunków między robotnikami zaś zarządem oraz popierania inicjatyw o charakterze społecznym.